روی خط عدالت:

access_alarm ۱۳۹۴/۰۹/۰۳

واقعا با این جملات، جگرم سوخت…. آه از یاران… آه…!

حضرت علی(علیه‌السلام)می‌فرمود:
«چقدر با شما (کوفیان) مدارا کنم؟! چونان مدارا کردن با شتران نوباری که از سنگینی بار، پشتشان زخم شده و مانند وصله زدن لباسهای فرسوده ای که هرگاه از جانبی زخمش را بدوزند، از سوی دیگر پاره میشود! هر وقت دسته ای از لشگریان شام (سپاه معاویه) به شما حمله میکند هر کدام از شما به خانه رفته، درب خانهٔ تان را می‌بندید و چون سوسمار در سوراخ خود می‌خزید و چون کفتار در لانه می‌آرمید!!»

فکر کنم شما هم متوجه لحن امام شده ای… انصافا غریبونه ست… آدمای شل و وِل رو یکبار به «شترهای ضعیف» [کسی که از زیر کار، شونه خالی میکنه] و یکبار به «لباسهای پوسیده» [کسی که فرسوده و غیرقابل استفاده شده] تشبیه می‌فرماید!

ـ….بدون‌ شرح!………
خطبه۶۹-نهج البلاغه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *