بـــابـــای بــــــد..!!

دخترک از میان جمعیتی – که گریه کنان شاهد اجرای تعزیه اند – رد میشود
عروسک و قمقمه اش را محکم زیر بغل گرفته..
شمر با هیبتی خشن، همانطور که دور امام حسین می چرخد و نعره میزند، از گوشه ی چشم دخترک را می پاید..

نامه عاشقانه خدا به همه بندگان

قسم به روز، وقتی نور میگیره و به شب وقتی آروم میگیره
که من نه تو رو رها کرده ام و نه با تو دشمنی داشتم (ضحی ۱تا ۳)

افسوس که هر کسی رو فرستادم تا بِهت بگم دوستت دارم
و راهی پیش پات بذارم اونو به تمسخر گرفتی (یس ۳۰)

به شما چه؟ !!

پسرک با مادرش رفته بودند بازار، کفش بخرند. بمحض اینکه وارد مغازه شدند، چشم مادر به دختر نوجوانی افتاد که شالش در حال افتادن بود. یادش اومد که با دیدن هر منکری، تذکر دادن واجبه، مثل نماز و قضا نداره!

خوش بحال اونائیکه ماه محرم …

هم سینه میزنند
هم غم و غصه از سینه ای دور میکنن
هم پا برهنه می شوند
هم پای برهنه ای رو می پوشونن
هم گریه میکنند
هم اشک از چهرهٔ انسانی پاک میکنن

“عطــرخاکـــــ ” – رمان کوچیک –

سوار اتوبوس شد و بی هیچ مقدمه ای پرسید: دختر خانمای گل! بگید ببینم چرا اینجا اومدید؟

یکی از بچه ها گفت: خانم! راستشو بگم؟ قبلا نسبت به این مناطق فکر می‌کردم همه جاش خاکیه، مگه یه مشت خاک چه ارزشی داره که مردم برا دیدنش سر از پا نمیشناسن؟! نمی‌تونستم باور کنم خاک، آدما رو تغییر میده! سال گذشته با بی‌میلی، راهی این سفر شدم، اما تا پام به این وادی باز شد دلمو جا گذاشتم! حالا اومدم تا دوباره پیداش کنم.

انسان ادامه دارد پس معادی هست (معاد)

بچه در شکم مادر، دست و پا نمی خواهد که نه نجاری ای در پیش دارد و نه نمدمالی! دهان و چشم هم نمی خواهد! شاید هم با خودش بگوید اینها چیست در صورت من؟! به این چشم و دهان و سوراخهایی که در سر و پیکرم گذاشته اند چه نیازی دارم؟! و دستی هم به جفتش بمالد و بگوید: هان! همین برایم کافی بود…

“عیب جویی” یا “تذکر دادن” ؟!

کسی که خیالش از خودش راحت باشه، معلومه که به عیب گرفتن از دیگران مشغول میشه! البته باید توجه داشت که “عیب جویی” با “تذکر دادن” فرق داره! و فرقش در نوع انتقال مطلب، قابل احساسه…

یه خاطره جالب: شنبه ۲۲فروردین ۹۴ داشتم با دو تا از جوونای باصفا …

دوستی دارم به نام سجاد.ف – ۱۷ ساله.
می گفت یه روز پدرم با دیش و رسیور اومد خونه!!
منم یواشکی رفتم روی پشت بوم و اِل اِن بی رو با یه چیزی سوراخ کردم، وقتی پدرم متوجه شد که ال ان بی خراب شده، رفت یه دونه دیگه خرید و گذاشت جای قبلی!

اعتـــراض عاشقانه ≠ اعتراض بی بندوبار (استاد پناهیان)

“اعتراض مطلق و بی بندوبار” مانند اینه که حضرت یعقوب(علیه السلام) به بوی پیراهن یوسف(علیه السلام) بی اعتنا باشه و به این بهانه که منتظر دیدار خود یوسف است، آثار ایشون رو بی‌مقدار بشماره؛ و یا هنگامی که پیراهن را به او می‌رسانند، به جای نوشیدن جرعه ای از چشمــه وصـــال و متبرک کردن ِ چشمانش به پیراهنی که بوی دلدار رو میدهد ( که نتیجه اش بینایی اوست)، اعتراض کنه که « من عمری ست منتظر یوسفم، حالا برای من پیراهن می‌آورید! » و پیراهن رو به کناری پرتاب کنه!